NETFLIX ― SERIAL ORYGINALNY
Dzień dobry, pani doktor.
- Tak? - Muszę...
Muszę cię o coś zapytać.
- Mogę? - Proszę.
No cóż...
Od czego mam zacząć?
Wiesz, że jestem rozsądny i przede wszystkim sprawiedliwy.
Powiem ci prawdę. Nie jest mi trudno
ujrzeć cię jako moją następczynię w tym więzieniu.
Masz ambicję i inteligencję.
Dlatego tak mnie boli, że podpisałaś raport.
Nie, proszę pana. Nie o to chodzi.
- Nie? - Nie.
To czemu tak mnie oczerniasz?
To nic osobistego. Naprawdę.
Po prostu chronię więźniów La Rotunda, a także pana.
Rozumiem. To takie proste osądzać
i wskazywać palcem, gdy nie ma się władzy, co?
Powiedzieć tylko „on nie wie, co robi”,
a potem umywać ręce.
Decyzja należy do prokuratora.
Jeśli ma pan dowody, które przegapiliśmy, nie będzie miał pan problemów.
Jest pani profesjonalistką.
Może w przyszłości zrozumie pani, że lojalność
to mały, lecz niezbędny element tej machiny.
Przemyśl to.
Przerwałem pani?
Coś pisała pani na komputerze?
Pracowałam.
Przepiękny domek dla lalek, koledzy.
Obczajcie La Caracolę.
Zawsze taka szykowna.
Tak, skarbie. Zawsze muszę dobrze wyglądać.
- Nie jestem trupem. - Wiesz jaka jesteś?
- Jaka? - Jak piwo z koką.
Czemu?
Szkodzisz mi, ale chcę spróbować.
Kiedy tylko zechcesz.
Brak ci pewności siebie.
Daj spokój, młody.
Daj se siana. Jest używana i nie ma już wartości.
Tak dobrze mnie znasz?
Znam cię, Caracolita.
Dobrze. Łap trochę Królewny Śnieżki dla księżniczki.
Nie, skarbie.
Nie mogłybyśmy się dołożyć.
Nie jesteśmy VIP-ami jak wy.
Prawda, dziewczynki?
Nie, w ogóle.
Ech, cholera.
Naprawdę nic nie kupicie?
Nawet odrobinki?
Skarbie.
Nie, dzięki.
Ni chuja?
Wiesz, co mogłoby się stać?
Mój szef może się wkurzyć i nie wyśle wam już nic.
Trudno.
No dobra.
Wybacz, tatuśku.
Dobra, pedale.
Wszystko jasne.
Tylko nie przychodźcie z płaczem,
że nic nie macie.
Bo teraz to wszystko trafi szlag.
Poradzimy sobie, nie martw się.
Stawiasz się, dziwko? Jaja ci wyrosły?
Zawsze je miałam, dupku.
Tak, ty skurwielu?
Chodź ze mną, pedale, wyjaśnisz wszystko szefowi.
- Stawia się. Nie płacisz? - Chodźmy.
Ssij mi fiuta, draniu. Dalej.
- To boli. - Teraz to kozaczysz, co?
- Wytłumacz się szefowi. - Zostaw go, do cholery!
Trochę kultury.
Przecież to dama.
Nie chcieli kupować.
O cholera.
Dlaczego nie?
Jesteście na odwyku?
Prawda jest taka...
Już im tłumaczyłam, że...
- Mów. - Jesteśmy spłukane i...
Nie stać nas na to.
Co się dzieje, Caracolita?
Czemu mi to robicie?
Źle się wami opiekowałem, czy co?
Nie... Nic z tych rzeczy, po prostu...
Posłuchaj.
Jeśli powiesz, co się dzieje,
nie zdenerwuję się
ani na ciebie,
ani na twoją bandę ćpunek.
Ale jeśli nic nie powiesz, fajfusie...
Dobra... dobra.
Chodzi o to, że...
Już kupiłyśmy.
Ja nie chciałam, okej?
Ale reszta się zgodziła...
i się stało.
Dobrze, dobrze.
To mi się podoba.
Zawsze mów mi prawdę.
Dajcie jej piwko.
Dawaj gorzałę.
Dobrze, że mi to powiedziałaś wprost.
Szanujemy to, prawda? Dajcie jej piwo.
Naprawdę cię cenimy.
Tak jak ceniliśmy Florentina, zanim nas opuścił.
Biedaczek.
Po wypadku Foki już nie był taki sam.
Chodź tu. Spokojnie. Siadaj.
Powiedz mi.
Kto ci to sprzedał?
Człowiek z La Unión, ale...
Proszę, nie róbcie afery.
Ja jestem spokojny.
Ale nikt inny nie może sprzedawać koki.
Tylko ja.
Albo jeden z nas.
To dotyczy również kupujących, jasne?
Tak.
Tylko że... była naprawdę tania.
Za połowę ceny.
Co ty gadasz, skarbie?
Mieszają to gówno z trutką na szczury.
Ktoś tak śliczny jak ty
nie powinien brać takiego szajsu.
No i co?
Chodzi o cenę?
Cenę możemy negocjować, nie?
Omówimy to i tyle.
Nie zaproponowałem wam ceny? Zrobiłem tak czy nie?
Tak zrobimy.
Oby to było po raz ostatni.
Dobra.
Wypij swoje piwo.
Wszystko, pedałku.
Łykaj.
Łykaj, zasrańcu.
Już. Zmiataj stąd. Wynocha. Wynoś się.
Nie wkurzaj więcej mojego szefa.
Ma cukrzycę.
Spadaj.
Kurwa jego jebana mać!
Nie jestem żadnym cukrzykiem!
- Przyprowadź tu Dantego, już! - Tak jest.
- Już, dranie! - Pospiesz się.
Nie udało mi się z nim połączyć.
Pomógłbyś mi jeszcze raz?
Rany, pani doktor.
Mówiła pani, że już dość ryzyka.
Komputery są monitorowane.
Jak pani się dodzwoni, będzie duże zamieszanie,
- a jeszcze większe, jeśli pani coś wyśle. - Tak.
Oczywiście nie chcę, byś miał kłopoty.
Ale to dla mnie bardzo ważne.
Wie pani...
Proszę się nie martwić. Porozmawiam z nim.
- Proszę. - Tak.
- Pójdę już. - Dziękuję, José Luis.
Szefie, przyszedł Dante.
- Okej, zmiataj. Sio. - Tak, szefie.
Idziemy.
Wejdź.
Robisz ze mnie idiotę, tak jak Santito.
A to nie w porządku.
Prawda?
Ja? Ależ nie.
Powiedz mi to wprost.
Jestem już stary, tak?
Nie budzę już przerażenia jak kiedyś.
Jeśli chcesz coś powiedzieć, mów.
Sprawa jest taka,
że masz zajmować się dziedzińcem.
Ale jesteś jak kurczak.
Robisz trzy kroczki i się wywalasz.
- Wywalam się? - Tak. I to często.
Twoi sąsiedzi
sprzedają kokę w pawilonie homoseksualistów.
Nie wiedziałem.
- Sprawdzę to i dam znać. - Jasne, że tak!
Wiem, co się dzieje i mówię ci teraz!
Prawa Tavaresów
nie uwzględniają pomyłek.
Śmiało, śmiało.
Dokąd idziemy?
Chodź tu.
To moje więzienie, draniu.
Wszystko jest tutaj.
W twojej świadomości.
Masz zjebaną świadomość, nawet jeśli nie ćpasz.
To będzie fajne. Zajebiste.
Wyluzuj, wyluzuj.
Patrz.
Co to?
Jesteśmy przyjaciółmi.
Ale nigdy nie robiliśmy przyjacielskich rzeczy.
Wchodź.
Wchodź, będzie zajebiście. Dalej.
Tylko ty i ja?
Ty i ja.
Czego tylko zapragniesz.
Żartowałem!
Wystraszałeś się, Dentysto.
Co jest?
Spokojnie.
Wchodź, wchodź.
Zapraszam.
Wchodź.
Dalej, dalej, Dante.
Wchodź.
Od razu bierzemy deser.
Zajebiście.
Mówiłeś chrzestnemu o pierścionku?
O czym?
Rozmawiałeś ze swoim chrzestnym o ukryciu pierścionka?
Nie chrzań, stary.
Obczaj tę cholerną ucztę.
Widzisz? I ty chcesz gadać o jebanym pierścionku?
Idiota z ciebie.
Kurwa. Zaczekaj.
Zaczekaj tu.
Nie ruszaj się.
Zajebiście, w końcu dotarłyście.
Co tam?
Co jest? Co jest, Dentysto?
Nie mówiłeś, że twój kumpel to taki przystojniak.
Wchodźcie do środka.
Wchodźcie już.
Zajebiście.
Jebany Tavares.
Cholera. Co za brzydki debil.
Wciąż się uśmiechasz, debilu?
Ładne cycki.
Co to za zajebista laska?
Roxana.
Skurwysyn.
Nie chcę iść.
Co jest, kurwa?
To dziwne.
Dostaję sms-y z numeru, który mi dałeś.
Niemożliwe.
Już zmieniłem telefon.
„Tęsknię za tobą, kotku”.
„Nie mogę żyć bez twoich cycków”.
Wyjaśnisz mi, kto to napisał, do cholery?
Pokaż.
Ja pierdolę.
Ukradli mi ten telefon podczas nalotu.
Cholera.
Peniche wszystko zabrał.
Skurwysyn.
Nie wiedziałam. Nie. Teraz ten dupek będzie wszystko wiedział.
Nie szkodzi, skarbie.
Niech cały świat widzi twoje cudowne ciało.
- Ale... - W tym życiu jest
zdecydowanie za mało piękna.
- Tak? - Masz rację.
- Racja, bestyjko. - Co?
- Gdzie moja kolacja?
Wciąż jesteś głodny?
- Bardzo. - Ale zachłanny.
Proszę.
Wiesz co?
- Co? - Też uwielbiam twoje wielkie cycki.
Tak się cieszę, że je uwielbiasz.
Są twoje, bestyjko.
Co tam, ziomku?
Boisz się? Odleciałeś?
Nie szkodzi. Dałem ci już trochę dobra. Co ty na to?
Zagubiłeś się w kosmosie, co?
Co ty mi dałeś? Puszczaj.
A ty dokąd? Zaczekaj.
Zaczekaj. Zostań tu. Zostań.
Czekaj. Nie bądź głupi.
Ta uczta nie może się zmarnować, stary.
Napaliłeś się od myślenia o tych laskach.
Niegrzeczny, zwaliłeś sobie.
Mogę cię o coś zapytać?
Czemu jesteś tak cholernie pruderyjny?
Masz kogoś innego?
Innego jak ja?
Jestem z tych zazdrosnych, nie wiedziałeś?
Cholerny Dentysta.
Nie ruszaj się.
Ciesz się rajem, draniu.
Tak? Rozkoszuj się.
- Hej. - Właśnie tak.
Pozwól mi to zrobić.
Dajesz, dajesz.
- Co tam, skarbie? - Tatusiu.
Myślałem, że o mnie zapomniałaś.
Na razie, chłopaki.
Do jutra.
Frida.
Wybacz mi. Schrzaniłem sprawę.
- Nie tłumacz się. - Nie wiem, co się stało.
To było głupie. Nie sądziłem...
Chyba robisz z igły widły.
- To tylko moment słabości. - Nie chcę cię widzieć.
Skończyliśmy raport. Możesz wyjść?
Dobrze, wyjdę, ale...
Chcę tylko, byś wiedziała,
że możesz na mnie liczyć, okej?
Nie wiem, co ci powiedzieć.
Że między nami wszystko gra.
To straszne, że straciliśmy dziecko.
To była tragedia, ale to nie była niczyja wina.
Frida. Zaczekaj. Chcę...
Chcę założyć z tobą rodzinę.
Chcę wciąż się starać. Chcę...
żebyśmy mieli drugą szansę. Proszę cię o drugą szansę.
- Szczerze. - Mam mnóstwo pracy, Evaristo.
Frida...
Trzeba było to zobaczyć.
Nieźle się wystraszyłam.
Dalej, tatuśku.
Nie jestem Dante. Jestem Lázaro Mendoza.
Lázaro Mendoza.
A ty?
Mówię do ciebie, Dante.
Co?
Jak długo tu siedzisz?
Cholernie długo.
Zajebiście.
Jestem Lázaro Mendoza i mam tego dosyć.
Ale jesteś naćpany.
Lázaro Mendoza.
Drań nie chce mi powiedzieć, gdzie jest kasa.
Ja nie wiem. Nie jestem Britney.
Niemożliwe.
Jestem La Gaviota!
On zawsze mówi, że nazywa się Lázaro, gdy jest na haju.
Ostatnio gdy go postrzelili.
Ale on to przetrwał. Nie dał się.
Mówił tylko: „Jestem Lázaro”.
W kółko tylko: „Mów mi Lázaro”.
Na serio.
Wołał mnie pan?
- W czym mogę pomóc? - Chodź tutaj.
Wiedziałaś, że Tavares pieprzy jakąś laskę stąd?
- Co? - Złapałem go!
Znalazłem wiadomości i zdjęcia, które wysyłali.
Wysyłali zdjęcia tyłków, cycków, genitaliów. Patrz.
- Wie pan, kto to może być? - Nie, nie było zdjęć twarzy.
Musi się teraz strasznie wstydzić.
Musi mieć niską samoocenę, skoro daje się pieprzyc takiemu oblechowi.
Faktycznie. Ale ładna laska, nie?
Ładna, ale ma beznadziejny gust.
Beznadziejny.
Świetna laska.
Cholera. Zobacz jej dupę.
Zajebista dupa.
- Potrzebuje pan jeszcze czegoś? - Nie.
- W takim razie pan pozwoli. - Jasne.
Cholera.
Ej, ziomek. Spokojnie. Widzę, że byłeś na mieście.
Musimy sprawdzić magazyn.
Musimy sprawdzić magazyn, mówię.
Chodź.
To była kwestia czasu, zanim przesiąkniesz tym gównem.
Idź, dupku.
Bez żadnych sztuczek.
Dobre wieści są takie,
że naczelnik chyba znowu nam pomoże.
Czekam tylko, by wysłał na nowo akta.
Wszystko OK, Dante?
Wszystko w porządku? Co ci jest?
Nie, nic. Po prostu...
- Źle spałem w nocy. - Ach tak. Rozumiem.
- To nie o to chodzi. - To nie moja sprawa.
- Pozwól mi wyjaśnić. - Nie jestem zainteresowana.
Źle to zrozumiesz i...
Właśnie dostałam maila.
Co w nim jest?
Coś nie tak?
Pani doktor, wszystko gra?
Tak, wszystko w porządku.
W razie czego jestem obok.
- Wyjaśnisz mi to, proszę? - To zdjęcie ma dziesięć lat.
Nie jestem Dante Pardo.
Nazywam się Lázaro Mendoza.
Porfirio był moim bratem, nie prawnikiem.
Byłem marine w USA.
Przyjechałem tu, by znaleźć Lisę Morris, porwaną córkę
sędziego Johna Morrisa,
dla którego pracuję...
a raczej pracowałem. Zdradził mnie i zostawił tutaj.
Jack jest jego drugim ochroniarzem.
To on ma mojego syna.
Musisz mi uwierzyć.
Jest cokolwiek z tego tutaj?
Wybacz, po prostu przetwarzam,
- co mi powiedziałeś. - Wiem.
Wiem, że to trudne, ale proszę, skup się.
Przeczytaj maila.
Nie ma tu nic o tym Jacku, ani o żadnym sędzi.
To informacje o niejakim Juanie Carlosie Vélezie.
Podobno jego ciało
znaleźli w domu twojego prawnika...
Twojego brata.
Cytuję:
„Zabójca z gangu Los Cóndors,
który chciał ściągnąć dług od zmarłego
Porfiria Mendozy”.
Mówi ci to cokolwiek?
Brat wisiał im mnóstwo kasy.
- Cholera, Porfirio. - To są...
Dane o zaginięciu twojego syna.
Co jeszcze możemy zrobić?
Daj mi przeczytać.
Koniec wizyty. Poczekalnia jest pełna ludzi czekających na terapię.
- Prawie skończyliśmy. - Jeszcze pięć minut.
Ty tak serio? Chodźmy.
Nie martw się, Dante. Kontynuujemy na kolejnej sesji.
- Dzięki, Marcial. Wprowadź kolejnego. - Wszystko w porządku?
Tak, wszystko gra.
Tam, gdzie jest ciemno.
Hej.
Gang sprzedaje rzeczy i Tavares jest serio wściekły.
Przypilnuj ich i nie pakuj się w kłopoty.
Niech poda nazwiska, jeśli ma jakiś problem.
Inaczej niech mnie zostawi.
Czyli nam nie wolno?
Czego nie wolno?
Sprzedawać koki.
Sprzedawaliście kokę?
- Tak, w szkole. - Czyją?
- Mów! - Od kogoś, kto zdobywał ją na zewnątrz...
Ale się nie denerwuj...
Głupi jesteś czy co?
- Przestań. - Zostaw!
- Chcesz, by mnie zabili? - Nie.
Mózg zgubiłeś, czy jak?
Kod La Unión musi być przestrzegany!
- Tak! - Tak czy nie?
- Tak! - Cuau.
Powiedz Tavaresowi, że zwrócę mu kasę.
- Załatwię to. - Idziemy.
Koniec pokazu!
Ruszać dupę, palanty. Co jest?
Już idę, idę.
Dalej, dupku.
Dupek!
Sukinsyn.
Ruchy, palanty!
Co? Ciebie też pokarali?
Tak. Uwielbiam sprzątać gówno.
Bierzcie się do pracy. Już do tego przywykliście.
Wal się, ziom.
- Do dupy, stary. - Wal się.
Nic nie idzie, choćbyś nie wiem jak się pocił.
To na nic. Wiecie co?
Musimy użyć tego środka.
Jak to się nazywało? Kwas solny.
Albo spędzimy tu cały dzień.
Dante, idź z nim.
Dalej, stary. Pospiesz się.
A ja co?
Mam czekać jak jakiś debil?
Zamknij się i pracuj dalej, dupku.
Wal się, cipo.
Musimy się tu zaharowywać. Najgorzej.
Cholera.
Jesteś trupem.
Co za bajzel. Musimy sprawdzić wszystkie.
Przeszukaj tutaj, stary.
Otwórz wszystkie, to znajdziemy.
Nie żyjesz.
- To jest to? - Nie wiem. Niuchnę.
- Nie. - Jak to pachnie?
Nie wiem, stary. Jak kwas solny. To kwas, ziom.
Kurwa mać.
Znalazłeś już?
Nie wiem, stary.
- Pobicie w stylu La Rotunda. - Nie!
Nie!
Zostaw, chuju!
Nie! Nie!
Nie!
Zamknij się.
Otwórz, otwórz.
Sprawdź tutaj.
- Czy to jest to? - Sprawdź to, powąchaj.
- Powąchaj? Nie wiesz, gdzie to jest? - To jest to.
- Cholera. - Powinno być tutaj. Tu było,
- jak tu byłem ostatnio. - Ty to zrób.
Dupek.
Cholera jasna.
Cholera. Cuau, Cuau.
Przestań. Spokojnie.
To ja, to ja.
Kto ci to zrobił? Co się stało?
Kto to zrobił?
No już. Wstawaj, wstawaj.
Właśnie tak.
Spokojnie. Nic nie powiem, OK?
Spokojnie, spokojnie.
Idziemy, idziemy.
Wstawaj. Właśnie tak.
Ostra była ta potrawka.
Naprawdę. Wciąż ją czuję.
- Ale już wyszła, nie? - Coś się działo?
Nic ciekawego.
Co się stało? Co tu...?
Cholera.
Spokojnie.
Nic ci nie będzie.
Nic ciekawego?
- Tak mówiłeś? - Nie wiem, co się stało.
Jak to? Nie patrzyłeś?
Daj mi sprawdzić, co się działo.
- Nic nie widziałem. - Gówno prawda.
Dupek.
Dalej, szybko, szybko.
Szybko, dranie.
Weźcie sobie kilka piw.
- I zostawcie mnie. - Jasne.
Niech nikt mi tu nie przeszkadza.
Super.
Słuchaj, stary.
Idź się napij z nimi.
A jak ci rozkażę,
zabierz grata na złom, by go rozmontowali, jasne?
Idź.
Zamknij drzwi!
Tak jest!
Zajebiście!
Zajebiście, kurwa!
Jesteś jebanym geniuszem, Tavares.
Pracowałem i nagle pojawiło się trzech skurwieli.
Kim oni byli, ziom?
Nie widziałem.
Mieli zakryte twarze.
Ale na pewno to byli ludzie Tavaresa.
Skurwiele.
To pomoże na ból.
- Weź to na ból. - Nie teraz. Nic mi nie jest.
To tylko otarcia. Nic mi nie będzie.
Jeden upuścił to pod prysznicem.
Tu jest wielu wyznawców Santa Muerte. Kto wie, czyje to?
Bądźcie czujni, ludzie.
Jestem pewny tylko tego,
że ten drań Ventura był z nimi. Krył ich.
Byłeś z nim, prawda?
Przyniosę wody.
Nie odpuścimy tego.
Krzywda jednego z La Unión dotyka...
- wszystkich. - Wszystkich.
Mają przesrane, dranie.
- Dostaniemy Tavaresa. - Pozbędziemy się wszystkich.
Czas posłać ich w diabły.
- Dosyć. - Zajmę się tym.
Chcę zostać sam.
Pa, Cuau.
Ej, ej.
Co cię nie zabije, draniu...
Wiem, ziom.
Wiem.
- Co jest? - Wiesz coś o tych draniach i Cuauhtémocu.
Pracujesz dla nich.
Odwróciłeś moją uwagę,
- gdy go wypierdolili. - Czemu miał...?
Masz cztery godziny, by się stąd wynieść.
Nie chcę cię tu widzieć. Nie...
Albo stąd odejdziesz
do innego pawilonu, albo cię zniszczę. Nie wracaj tu.
Nie wracaj tu!
Nie zdradziłem...
Słuchaj, ziom...
Chcę cię przeprosić.
Nie sądziłem, że ci to zrobią za mój błąd.
W porządku, brachu.
Następnym razem daj znać.
Nie pracujemy sami w La Unión.
La Mara cię strzeże, ziom.
Ej, brachu.
Ziomki z Los Dorados chcą nam pomóc.
Jak?
Jest tam szwagier Tavaresa.
Ojciec Santito.
Kolejny zarozumiały skurwiel.
Brzmi dobrze.
Wejdź, Dante. Usiądź.
Dziękuję. Proszę zamknąć drzwi z zewnątrz, OK?
Rozgość się.
Jak się masz? Dobrze?
Po pierwsze, nie mówiłem ci tego,
ale to był świetny pomysł, by rozdać rzeczy ze sklepiku.
Tavares traci władzę, wiarygodność i zwolenników.
Dobra robota, Dante.
Hej,
podobno La Unión się wkurwiła. Co się stało?
Tavares wyczyścił prysznice, żeby pobili tam Cuauhtémoca.
Ten Tavares.
- Istna plaga, nie? - Będzie rzeźnia.
Pomóż mi jej zapobiec, co?
Sam nie dam rady.
Posłuchaj.
Przypomnę ci jeden drobiazg, Dante.
Ja pomagam ci we wszystkim,
byś mi pomógł w jednej rzeczy. Dałem ci wyjść.
Obiecałeś mi, że pomożesz
rozwalić gang Tavaresa i teraz mówisz, że nie możesz?
Tavares ma tu wiele władzy. Nie wykończymy go w jedną noc.
Doradzę ci coś.
Najskuteczniejszy atak na każdą organizację przestępczą
to atak na fundusze. Ich władza kryje się w portfelu.
Wiesz, że Tavares trzyma tu kupę kasy?
Ale to cwany skurwiel.
Nigdy jej nie znalazłem.
Zabierz mu te pieniądze.
Zdobądź je, jasne?
Co?
Dante, powiedz coś. Mów.
Mów.
To pieniądze na szlachetny cel.
Przekażę je domowi opieki
dla seniorów.
Wózki inwalidzkie...
Whisky? Napijesz się?
Tak, napijesz się.
Stara, dobra whisky.
Powoli.
Oprzyj na nich ciężar.
Nie obciążaj nogi ciężarem biodra.
Teraz krok.
Halo?
Muszę porozmawiać.
Wchodźcie, dranie!
To za Cuauhtémoca.
Brać go.
Idziemy.
LA UNIÓN KONTRATAKUJE!
Napisy: Joanna Kaniewska